امام خمینی(ره) در آستانه بازگشایی دانشگاه ها و در بحبوحه انقلاب فرهنگی، نمایندگان انجمن اسلامى دانشگاه‌ها را به حضور می پذیرند و درباره رسالت دانشجویان در شرایط خاص آن روزها سخن می‌گویند.

۲۹ شهریور ۵۸ است و اوضاعی مثل همین روزها که ما در آن به سر می‌بریم در جریان است. پیاده نظام اپوزیسیون در دانشگاه بدش نمی آید فضا را به هیاهو و غوغا بکشاند. از یکسو ترس به جانش افتاده اما از آنسو می داند که تنها در غوغا می تواند زیست کند و در منطق و گفتگو دستش رو می شود.

دانشجویان انقلابی هم یکی دو روز مانده به شروع سال تحصیلی، به قم آمده اند تا ببینند پیرمرادشان برای درگیری‌هایی قریب الوقوعی که آنها با نیروهای مخالفشان خواهند داشت، چهمی‌فرماید و چه راهی پیش پا می گذارد. آنها نمایندگان انجمنه‌اى اسلامى دانشگاههاى سراسر کشورند.

پیر فرزانه و عارف واصل، امام سید روح الله خمینی زبان به سخن می گشاید تا می رسد به اینجا که:

«… آنها دست برنمى دارند از ایران، نه از طرف شرقی‌ها و نه از طرف غربی‌ها، و با هرکوششى که دارند مى‏خواهند نگذارند که این مملکت سر و سامان پیدا بکند. همه شلوغی‌هایى که الآن درست مى‏کنند با دست آنها دارد درست مى‏شود، همه جا آشفتگی هایى که پیدا مى‏شود با دست آنها درست مى‏شود و پیدا مى‏شود که نگذارند یک آرامشى بشود و یک سامانى پیدا کند مملکت.

شما ملاحظه کردید که قبل از اینکه شاه برود و بعد هم وارث خبیثش (بختیار) برود، فعالیت زیاد در این بود که نگه دارند او را، نرود، بعد از اینکه حالا او رفت و تمام شد، فعالیت زیاد بود که جمهورى اسلامى درست نشود. از جمهورى اسلامى اینها مى‏ترسیدند، نه از جمهوریش؛ از اسلامش. آنهایى که قلمهایشان یا تابع آنها بود یا از باب اینکه خودشان توجه نداشتند و غربزده شده بودند، شروع کردند نوشتن به اینکه دیگر اسلام را مى‏خواهد چه کند؟ همان جمهورى باشد؛ جمهورى دمکراتیک باشد؛ آخرش هم دیگر راضى شده بودند به اینکه جمهورى اسلامى دمکراتیک باشد. اینها از اسلام مى‏ترسند و از رژیم اسلامى مى‏ترسند، حالا که ضربه خورده‏اند از اسلام؛ یعنى رژیم را مسلمان‌ها با کلمه اسلام از بین بردند، دیگرانى که حالا آمده‏اند و سرِ این سُفره مى‏خواهند بنشینند، اینها دخالت نداشتند. آن‌هایى که دخالت داشتند همین مستضعفین بودند که در خیابان و در بازار و زن و مردشان ریختند و جلوى تانک و توپ و مسلسل، اینها رفتند و کار را انجام دادند. حالا انجام گرفت، یکدفعه ما دیدیم از اروپا و امریکا و از گوشه و کنار خود مملکت، کسانى که آن وقت طرفدار بودند، حالا شدند انقلابى و شدند مخالف رژیم. و هر جا شد هرکس مى‏آید اینجا مى‏گوید ما در سال‌هاى سابق مخالف رژیم بودیم و ما چیزها دیدیم. و-خیال مى‏کند که من از کره مریخ آمده‏ام و نمى‏دانم، هیچ اطلاع ندارم که اینها چه بوده‏اند-! حالا یک وقتى بود که همه شاهنشاهى بودند، همه «چه فرمان ایزد چه فرمان شاه» بود، آن وقت که باد به بیرق او مى خورد اینها زیر آن بیرق سینه مى‏زدند؛ حالا که آن بیرق خوابیده است و یک بیرق اسلامى بلند شده است و امیدوارم که این بیرق و این پرچم باقى باشد، حالا آمده‏اند زیراین پرچم سینه مى‏زنند! منتها بعضیشان شیطنت هم دارند، زیر این پرچم برخلاف پرچم عمل مى‏کنند. بعضی‌ها همان استفاده مى‏خواهند، آنها ضررشان کمتر است. آنهایى که همین مى‏خواهند که یک بهره‏اى داشته باشند، آنها ضررشان کمتر است. خوب، بهره‏شان هم مى‏برند، اما ضرر کم دارند. اما یک دسته‏اى هستند که اینها یا مُعوَج‏اند و ادراکشان ناقص است؛ و یا اینکه نه، ادراکاتشان هم خوب است و از روى نقشه کار مى کنند و دیگران به آنها گفته‏اند این کارها را باید بکنید و مى‏کنند. اینها البته خطرناک‏اند…

این طایفه الآن هستند که حالا هم وقتى که صحبت مى‏شود، مى‏نویسند؛ چه مى‏کنند؛ هِى کوشش مى‏کنند که اسلام نباشد. آن چیزهایى که مال اسلام است هى کوشش مى‏کنند با زبان هاى مختلف، گاهى به دلسوزى در قضیه ولایت فقیه که این چند روز داغ شده است، خوب اینها دیدند که یک کار خطرناکى است براى آنها براى اینکه یک حکومت اسلامى دارد درست مى‏شود؛ اینها هم نمى‏خواهند این را. گوینده‏شان گاهى مى‏گوید که بگذارید که روحانیون قداستشان را حفظ بکنند! «قداست روحانیون» که اینها مى‏گویند معنایش این است که بگذارید روحانیون مشغول مسجد و محراب -همین مقدار در همین حدود- باشند، و سیاست را به امپراتور واگذار کنید. این یک تِزى است که مسجد مال پاپ؛ سیاست مال امپراتور. اینها هم مى‏گویند مسجدها مال شماست، بروید تو مسجدتان نماز بخوانید، درس هم مى‏خواهید بگویید؛ درس هم بگویید هیچ مانعى ندارد، اما در یک حدودى، نه اینکه تو مسجد بروید و سنگر بگیرید براى ما؛ یا توى مدرسه بروید و براى ما ایجاد زحمت بکنید. نه، آن نه! همان مقدارى که «قداست» شما محفوظ باشد، بگویند یک آدم مقدس، آدم خوب مُهذَّبى است؛ یک آدمى است که اگر نفتش را هم ببرند، حرفى نمى‏زند و مى‏گوید بردند؛ مال دنیا است چه ارزشى دارد! اینها این جور «قداست» را مى‏خواهند و نمى‏دانند که اسلام و پیغمبر اسلام و اولیاى‏اسلام با تمام قداست این مسائل را داشتند، تمام قداست و الوهیت محفوظ بوده است، مع ذلک مى‏رفتند و اشخاصى که برخلاف مسیر انسانیت هستند آنها را دفع مى‏کردند و سیاست مملکت را حفظ مى‏کردند و منافات با قداست هم نداشتند؛ یعنى ما روحانیون، قداستشان از حضرت امیر زیادتر باشد؟ اینها ادعا دارند یا او را قداست برایش قائل نیستند؟! این منطق این است که شما قداستتان را حفظ کنید و کار نداشته باشید دیگر به حکومت و به جریان سیاست مملکت. خوب، اینها مى‏خواهند بگویند پیغمبر اسلام و حضرت امیر -سلام اللَّه علیه- قداست خودشان را حفظ نکرده بودند؟ براى اینکه آنها کار داشتند، نمى‏توانند بگویند آنها کار نداشتند. حضرت امیر، والى مى‏فرستاد، خود پیغمبر هم اینطور والى مى‏فرستاد آن طرف و آن طرف، جنگ مى‏کردند؛ با کذا و سیاست مملکت دست خود آنها بود.

این آدمى که مى‏گوید که بگذارید روحانیت قداست خودش را حفظ کند منطقش این است که امیرالمؤمنین هم قداست نداشت! براى اینکه این داخل شد در امور مملکتى و اینها، خود پیغمبر هم که نداشت! پس معلوم مى‏شود تو نمى خواهى قداست ما حفظ شود، تو یک شیطنتى مى‏کنى که اینها را کنار بزنى و اربابها بیایند سراغ کار…

این امور باید با دقت ملاحظه بشود. در این نطق هایى که اینها مى‏کنند دقت کنید که اینها یک خرده ریزهایى دارند؛ با آن خرده ریزها مى‏خواهند اغفال کنند مملکت و ملت شما را…

شما بیدار کنید اینها را، در مقابل حرف‌هایشان حرف بزنید، در مقابل مقاله هایشان مقاله بنویسید، در مقابل سخنرانی‌هایشان سخنرانى کنید. این نقایصى که اینها دارند که گاهى از قصور است و گاهى از شیطنت، اینها را به رُخِشان بکشید، بفهمانید که قضیه این حرفها نیست که یک ملتى که جمهورى اسلامى را با ۹۸ یا ۹۸،۵ درصد پذیرفت، آن وقت بیایند بگویند که ما اسلامش را، اینجایش را دیگر نمى‏خواهیم، این برخلاف مسیر ملت است، ملت این را پذیرفته است، جمهورى اسلامى را پذیرفته است، این مثل این است که حالا بیایند بگویند که خوب، ملت حالا گفته جمهورى اسلامى، ما شاهنشاهى مى‏خواهیم، ملت نفهمیده! اینها دارند ملت را به نفهمى، به حماقت، دارند رمى مى‏کنند. حال آنکه ملت ما با تمام فهم و شعورش مسائل را انجام دادند. باید اینها را توجه داشته باشید…

و شما باید با کمال توجه و بدون هیچ درگیرى، درگیرى صحیح نیست، نباید ما به آنها یک صورت حق به جانبى بدهیم. وقتى درگیرى شد و اکثریت شما دارید و فرض کنید که آنها را کتک زدید و چه کردید، این به نظر شاید اشخاصى بیاید به اینکه اینها حجتى نداشتند، کتک زدند، متوسل به زور شدند- اینها هر کدامشان آمدند در دانشگاه و گفتند، یک مطلبى را گفتند، بروید جلویش بگویید: چه مى‏گویید؟ یک وقت مى‏خواهد هیاهو کند، که اکثراً اینطورى هستند، اینها را سرانشان که وادار مى‏کنند به هیاهو، جمع بشوید دورش بگویید؛ آقا بنشین صحبت‌هایت را بکن. ببینید هیچ صحبت ندارد، فقط همین است که یک تشنجى ایجاد کند و نگذارد دانشگاه باز بشود و نگذارد دانشگاه عمل خودش را انجام بدهد. بدون اینکه با آنها جنگ و نزاع داشته باشید، با آنها به این نحو مقابله کنید. یا آنها اگر یک اجتماع صد نفرى، هزار نفرى، مى‏کنند، شما ۱۰، ۲۰ هزار نفر را اجتماع کنید، مسائل خودتان را بگویید، دعوا هم نکنید؛ این باید انجام بگیرد. این امور ان شاء اللَّه امیدوارم که نرسد به این مسائل. و اما اگر ما یک وقتى توطئه فهمیدیم که نه، اینها مى‏خواهند توطئه کنند و چه بکنند، خوب، یک تکلیف دیگرى هم ممکن است داشته باشیم…

و من امیدوارم که شما بعد از این عرایضى که کردم، روى همین موازین عمل بکنید، و البته محتاج به این است که یک رشته جمعیتى هم باشند، اشخاصى هم باشند که در این امور یک نظارتى داشته باشند. و اشخاص مطلع و مؤمن و متعهد که نظارتى هم داشته باشند و کارها روى نظارت آنها انجام بگیرد…

و من ان شاء اللَّه در همین ۲، ۳ روز، یک صحبت طولانی‌ترى مى‏کنم و نسبت به دانشگاه‌ها یک صحبت‌هایى دارم. ان شاء اللَّه امیدوارم همه‏اتان موفق و مؤید باشید. من به همه‏اتان دعا مى‏کنم و امیدوارم که توفیق این معنایى که این خدمتى که الآن در نظر دارید، توفیقش را پیدا بکنید و اشخاص را با توجه به سوابق، به خودتان ملحق کنید. افراد خودتان را زیاد بکنید و ان شاء اللَّه موفق و مؤید باشید…

منبع: صحیفه امام، ج‏۱۰، صص:۶۹- ۷۴